De reis naar Hemiksem verliep vlot en bij aankomst bleek de vloer ‘Goordenproof’ te zijn. ‘TOPSPORT    SPORT AND BALLETFLOORS’ stond in grote letters op het ‘novilon’ te lezen. Bij het opwarmen bleek de zaal echter tropisch warm en drukte de Rolle ons op het hart dit ploegske niet te onderschatten. Voor Hemiksem was dit de match van de waarheid. Het zou dus zweten worden.

 

De eerste set was onze vlotste ooit. De coach had ons in opperste concentratie het veld opgestuurd, de receptie verliep vlekkeloos en ook al was hij nauwelijks opgewarmd, Geert verdeelde z’n spel evenwichtig, maar onvoorspelbaar. We namen meteen een aanzienlijke voorsprong en lieten die niet meer los. Vooral Louis schitterde links vooraan met z’n typische plaatsballetjes. Het verdict stond al snel op het scorebord: 14-25.

 

Bij de Hemiksemenaars ontstond een beetje wrevel. De druk stond op de ketel. Er werd stoom geblazen naar alle kanten en soms kreeg de scheidsrechter daar wat van. Een aantal keer moest hij met stevige hand de controle over de match handhaven. Bij Dosko was de eerste stress gaan liggen en de concentratie spijtig genoeg ook. Dat was meteen te merken aan de afwerking. De recepties, set-ups en aanvallen werden slordiger. We scoorden nog wel, maar heel wat aanvallen werden onzuiver geraakt. Vooral de middenaanval miste overtuiging.

 

We bleven vooral aan de leiding door de aanzienlijke foutenlast bij de tegenpartij. Voor hen was dit de match van de waarheid, zo hadden ze zelf aangekondigd. Ze speelden onder serieuze druk na die eerste set. Aan het einde van de tweede set liep de frustratie zo hoog op dat het tot een conflict kwam tussen de zaalverantwoordelijke en de scheids. Het zag er even naar uit dat de wedstrijd op een forfait zou uitlopen. De scheids gebood de zaalverantwoordelijke de zaal te verlaten en die weigerde dat aanvankelijk. Ik had m’n kniebeschermers al losgemaakt. Gelukkig kozen alle partijen, de scheids voorop, voor het spel. We wonnen de set met 17-25.

 

Met twee sets op zak en onenigheid bij de tegenpartij waanden de Doskoërs zich ‘homefree’. De concentratie zakte ineen als een pudding. Geert voelde in deze derde set, onder druk van de falende recepties het gebrek aan opwarming binnensluipen en het gevolg was beschamend om zien.

 

Zoals Rolle voorspelde, is Hemiksem een speciale ploeg. Ze kunnen heel onverwachts uit de hoek komen en ze spelen verdomd goed volleybal vanuit de underdog-positie. In de derde set putten ze kracht uit hun kwaadheid en frustratie en plots stonden we tegenover een ploeg van niveau. Hemiksem zette serieus druk met de service. Een afwisseling van floaters en plaatsballen verrasten onze ongeconcentreerde receptie. De ballen vlogen ons rond de oren.

 

Hemiksem stond in derde set vlijmscherp te combineren. De achterhoede stond aan onze kant meer dan eens voor een open aanval omdat ze de verdediging verschalkten met steekballen en variaties. De enige reden waarom we bijbleven was de foutenlast van hun alles-of-nietsspel. Zelf maakten we nauwelijks punten. Deze set was niet om aan te zien. We speelden hem dan ook terecht kwijt aan de tegenpartij: 25-22.

 

En Hemiksem beet zich vast. De frustratie maakte plaats voor hoop en hun vechtlust wakkerde aan. Dosko krabbelde recht na de uppercut van set drie, twee voeten op de grond, maar de oriëntatie was er nog niet. We stonden nog steeds te ballen als atleten die te weinig groenten eten. Aanvallend, zowel als verdedigend stonden we tegenover een andere ploeg. Tim en Yannick stonden regelmatig tegenover een driemansblok. Bart en Thomas Goorden wisten niet waar eerst blokken en stonden regelmatig op het verkeerde been. Het werd een waar gevecht. Beide ploegen sprokkelden gelijk punten. Er werd gevochten voor elke bal, het was een echte thriller. We hadden het voordeel, maar konden niet verder uitlopen dan twee punten. Op 22-24 kwam de set-up voor Hemiksem onder druk. Hij koos voor een drie-meteraanval. Er was plaats door het midden, onze verdediging stond op de flank, behalve de middenman. Voor het eerst in de match werd de besluiteloze verdediging onze redding, naast het feit dat Thomas Goorden wel groentjes eet natuurlijk. Veggieman sprong vanuit een plié met pure verbetenheid meters de lucht in. Tegen alle advies van de Rolle in (‘Goorden, ga toch niet blokken op nen drijj meter’) en met de kracht van een biobloemkool blokte hij de aanval van Hemiksem loodrecht de grond in. Het was een moment klassieke achtergrondmuziek waardig.

 

22-25, de pot was binnen. Een Hemiksemspeler merkte terecht met enig cynisme op dat het vanaf nu wel erg moeilijke play-offs zouden worden. Wij gingen weer naar huis met de wetenschap dat groenten goed voor je zijn, de match pas gespeeld is als de laatste bal gevallen is, de Goorden beweegt als Madonna en blokt als Rambo (soms) en Hemiksem nie moet wanhopen, want het pit-bullvolleybal dat ze de laatste twee sets speelden, deed ons bijna de das om.

 

Hemiksem- Dosko : 14-25   /   17-25   /   25-22   /   22-25

 

Man van de match: We speelden deze match ter nagedachtenis van Louis’ broer, Jaques Koster. We leven mee met onze favoriete Hollander, zonder wie Dosko Dosko niet zou zijn.   

 

 Uw verslaggever: Rob!