Ontspannen, maar hypergeconcentreerd begonnen we aan set 1. Kokaz liet vanaf de eerste balwisselingen een lauwe indruk na. De recepties draaiden niet, hun libero was zelfs de zwakke plek. De spelverdeler moest de bal meer dan eens op de driemeterlijn gaan halen. Ook op servicevlak draaide het vierkant bij de tegenpartij. De helft van de ballen vloog buiten en al gauw bouwde Kokaz een zware foutenlast op.

De voorsprong gaf onze ploeg een boost van zelfvertrouwen en de training van afgelopen dinsdag zinderde na in de receptie. Gefocust op het moment van balcontact wist nagenoeg iedereen de bal feilloos bij de Keybus te brengen. Geertje kon passeren met een ‘buffetgevoel’, alles kwam mooi op hem af en hij had maar te kiezen. Een fout recept stond er trouwens niet op het menu. Gunther speelde weer een fenomenaal volleybal. Alleen spelers met zijn klasse weten elke set-up om te zetten in een gerichte, effectieve aanval. Iemand moet eens een videocamera meebrengen. Het is een genot om te zien hoe hij technisch perfect aanloopt . Hij kan daardoor 90 % van de kracht omzetten in een sprong. Geef de bal hoog genoeg aan en Gunther slaat over het blok heen.

Bart kwam, keek en legde de balletjes weg. Hij hing steeds op z’n plaats en verkeerde in een vorm die hem in staat stelde even te blijven hangen en vervolgens de bal weg te leggen waar hij wilde. Louis toonde zich weer van z’n meest gewiekste kant. De rug mag dan misschien nog niet helemaal zijn wat het moet zijn, maar in de bovenkamer is er niets mis. Door de afwisseling die hij bracht, was het bij Kokaz achteraan al gauw een chaos.

 

Kortom; we speelden ons eigen spelletje en lieten dat in die hele eerste set niet meer los. We walsten tegen alle verwachting over Kokaz heen met een verpletterende 17 – 25. Rolle hield ons tijdens de break bewust met de twee voeten op de grond. Zijn psychologische aanpak, fase twee. De vorige wedstrijden tegen Kokaz werden gekenmerkt door ups en downs. Belangrijk was onze concentratie erbij te houden, de match was nog niet binnen.

En het zag er even naar uit dat Dosko – Kokaz een vervolgverhaal ging worden. Aan het begin van de tweede set klampte de tegenpartij zich vast. Er kwam meer opslagdruk van de overkant, ze begonnen te combineren en vielen aan door het midden. De ontreddering zorgde voor verwarring in de receptie. De onnodige servicefouten werden nu door Dosko gemaakt, we lieten kansen liggen en zelfs de eigen stijl van Thomas Goorden raakte keer op keer de netrand, waardoor we de punten niet op het bord kregen.

 

Tim kreeg iets minder zuivere passes. Hij verviel in halve aanlopen en halve sprongen omdat hij overal tegelijk wilde zijn. Bovendien hadden ze bij Kokaz een effectief muurtje gebouwd op de flank. Tim mepte hard, maar kreeg alles even hard terug op z’n sloefen. Had Kokaz een antwoord gevonden? Halfweg de tweede set stonden we voor het eerst op twee punten achterstand.

Het is op dat kritieke moment van de wedstrijd dat een coach het verschil maakt. Zijn driekes en vijfkes mogen van mij de geschiedenisboeken van Dosko halen. Met Rollevolleybal hebben we de match naar ons toegetrokken. Geert, Tim en Thomas Goorden creëerden een opening in de verdediging van Kokaz waardoor we opnieuw scoorden. Het zelfvertrouwen was herwonnen en we namen terug over. De foutenlast was bij Kokaz nooit weggeweest en ondanks het neurotische lijnenbeeld gingen wij terug foutloos spelen. Enige tijd bleef het nog gelijk op gaan, maar de coach van Kokaz maakte op dat moment de voor ons perfecte, maar voor Kokaz nefaste beslissing om de hele opstelling meer dan eens door elkaar te rommelen. De man was begrijpelijkerwijs waarschijnlijk ten einde raad. Niemand bij Kokaz speelde het volleybal van de vorige confrontaties.

 

Hun verdediging ging er niet op vooruit en steeds meer maakten we het verschil door het midden. Zowel Thomas Goorden als Bart ontpopten zich tot wendbare duveltjes uit een doosje en legden de balletjes vakkundig weg. Het moment om vingers en duimen bij af te likken was een plaatsballetje van Bart, waarbij hij met ogenschijnlijke vanzelfsprekendheid de bal naast de verdediging weglegde op de dertig vierkante centimeter die er over waren.

Gunther zorgde samen met Geert voor de beslissende opslagdruk in deze set. Venijnige floaters waar ze allebei al lang en stiekem op geoefend hebben, sloegen het Kokazschip aan de achtersteven lek. Een van de volgende trainingen mogen ze ons nog eens uitleggen waar de ‘soepap’ hangt. We trokken de tweede set naar ons toe met 20 – 25.

 

De derde set was er eentje van ontreddering en frustratie … bij Kokaz. Er werd bij momenten geen volleybal meer gespeeld aan de overkant. Waar was die ploeg die in vorige matchen alle aanvalspogingen opstofzuigde en omzette in druk? De foutenlast liep steeds hoger op. De geplaatste opslagen van Geert, Gunther en Louis kwamen vaak niet terug of dwongen de Kokazzers tot geïmproviseerde,drieste aanvallen. Door hun wankele receptie en onze effectieve blokgordijnen waaiden steeds meer ballen buiten. Kokaz leek in deze derde set een schim van zichzelf.

In overeenstemming met de rest van de partij besliste een technische fout dat de derde set met 14 – 25 naar Dosko ging. We zijn naar de Quick getrokken met het besef dat we sterk geworden zijn, meer automatisme in de ploeg gekregen hebben, technisch gegroeid zijn en, natuurlijk met deze coach verder willen gaan. Maar we hebben van Kokaz ook een interessante les meegekregen. We mogen niet vergeten dat elke ploeg een off-day kan hebben, maar dat zo’n dag de hele verder play-offsreeks in een heel ander daglicht kan stellen. Kokaz blijft nog steeds de te duchten tegenstander en elke set moet gespeeld worden, dus: zet’m op Kokaz en GO! GO! Dosko!     

Kokaz – DOSKO: 17-25, 20-25, 14-25